در چهارچوب مراسم انتخاب بهترین‏های فوتبال آسیا در سال ۲۰۱۱ که در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در شهر کوالالامپور مالزی برگزار شد، فوتبال ایران خبر بسیار بدی را دریافت کرد.بدین ترتیب، به دنبال هشدارهای پیاپی کنفدراسیون فوتبال آسیا به فوتبال ایران و نادیده گرفتن این هشدارها توسط مسئولین فدراسیون فوتبال، سرانجام فوتبال ایران مورد توبیخ قرار گرفت و ایران که تا به حال چهار سهمیه در رقابت‏های لیگ قهرمانان باشگاه‏های آسیا را داشت، سهمیه‏ اش تبدیل به ۲+۲ شد.

یعنی دو قهرمان لیگ برتر باشگاه‏های ایران و هم‏چنین جام حذفی، مستقیماً به رقابت‏های لیگ برتر قهرمانان جام باشگاه‏های آسیا راه خواهند یافت و دو تیم دوم و سوم جدول رده‏بندی لیگ برتر باید برای حضور در این مسابقات در مرحله‏ی حذفی و مقدماتی حضور یابند.

توضیحات بیشتر با مرتضی شمس، روزنامه‏ نگار و کارشناس فوتبال در تهران:

من قبل از شروع، اجازه می‏خواهم توضیحی در خصوص خبر بدی که شما اشاره کردید بدهم. خبر بد، بد است، در هر شرایطی بد است. اما این اصلاً خبر غیرمنتظره‏ای نبود.

به طور مثال آ‌دم وقتی عزیزش را در اثر یک سانحۀ تصادف از دست می‏دهد، شنیدن خبر فوت ایشان خیلی غیرمترقبه است. اما خبر محرومیت یا کم شدن سهمیه‏ی ما در جام قهرمانان باشگاه‏های آسیا، به نظر من، بی‏شباهت به خبر فوت یک بیمار رو به احتضار نبود. به این جهت که هرروز آدم انتظار داشت که این بیمار رو به احتضار کارش تمام بشود و فوت کند و بالاخره این اتفاق پنجشنبه شب در کوالالامپور رخ داد و دو سهمیه از چهار سهمیه‏ی ردی‏ فوتبال ما کسر شد.

متأسفانه انتظار این روی‏داد می‏رفت و همه‏ی ما فکر می‏کردیم این اتفاق برای فوتبال بیافتد. ولی از آن‏جایی که گوش شنوایی در فوتبال ما نیست، طبیعی است که باید هر روز شاهد چنین خبرهایی باشیم. چه بسا امروز این آقایان مژده دادند که حالا این که گذشت و ما دو سهمیه را از دست دادیم، اما عنقریب است که فوتبال ما را از لیگ حرفه‏ای اخراج کنند. یعنی فوتبال ما را برگردانند به آماتور. این هم مژدگانی‏ای بود که ره‏آورد سفر آقایان از نشست کوالالامپور بود.

آقای شمس، در همین زمینه، سردار عزیز محمدی، رییس سازمان لیگ برتر فوتبال باشگاه‏های ایران تاکید کرده که با توجه به این‏که اتحادیۀ فوتبال آسیا همۀ مسائل ریز و دقیق را بررسی می‏کند، ایشان نگران سال آینده هستند، برای صدور پروانه‏ی حرفه‏ای باشگاه‏های ایران. خصوصاً این‏که بر مبنای مصوبه‏ای که مجلس شورای اسلامی تصویب کرده، هیچ نهاد دولتی‏ حق ندارد به باشگاه‏ها پول بدهد و با توجه به این‏که به گفتۀ ایشان در ایران حق واقعی پخش تلویزیونی پرداخت نمی‏شود، قانون کپی‏رایت رعایت نمی‏شود و باشگاه‏ها درآمدزایی درستی ندارند، اصولاً ایشان بعید می‏داند که طراز مالی باشگاه‏ها مثبت باشد. بدین ترتیب آیندۀ فوتبال باشگاه‏های ایران چه خواهد شد؟

بله؛ امروز من هم مانند شما و بسیاری دیگر این مژده را از ایشان شنیدم که نوید این را می‏دادند که فوتبال ما تبدیل به فوتبال آماتور بشود. اما با واقعیت نمی‏شود شوخی کرد. این واقعیتی است که فوتبال ما فوتبالی صددرصد دولتی و وابسته است. ما از تمام قوانین لیگ حرفه‏ای فقط ادا و اصول قراردادهای داخلی‏اش را یاد گرفته‏ایم و فقط به بازیکنان‏مان پول حرفه‏ای می‏دهیم، ولی حتی از آن‏ها بازی حرفه‏ای نمی‏خواهیم.

به این جهت که مدیرهایی را سرکار گذاشته‏ایم که مدیرهای موقتی هستند و مدیری که می‏داند یک سال، دو سال و یا نهایتاً سه سال در سمت مدیریت یک باشگاه منصوب می‏ماند، علی‏القاعده دنبال کار زیربنایی نمی‏رود و فقط برای گذران امور جاری‏اش تلاش می‏کند و اگر در این میان موفقیت هم نصیب‏اش بشود، به روزومه‏اش استفاده می‏شود.

علی‏القاعده با این روندی که در پیش گرفته‏ایم، باید جایی جلوی‏مان گرفته می‏شد و من فکر می‏کنم استارت این کار از دو روز پیش در کنفدراسیون فوتبال آسیا زده شد و عملاً دارد ما را به جایی می‏برد که در گوشه‏ی رینگ فوتبال آسیا دست‏های‏مان را به علامت تسلیم بالا ببریم و راهی هم جز این نداریم، مگر این‏که واقعاً یک انقلاب درونی در ورزش کشورمان -نه تنها فوتبال- رخ بدهد.

ما باید نگاه‏مان را به ورزش، نگاه تازه‏ای قرار بدهیم. ما باید به قول سهراب چشم‏های‏مان را بشوریم و نوع دیگری نگاه کنیم. با این سبک و سیاقی که پیش گرفته‏ایم، هر بلایی احتمال دارد سرمان بیاید.

آقای شمس، از جمله ایراد و اشکال‏هایی که اتحادیه‏ی فوتبال آسیا از فوتبال ایران و باشگاه‏های ایرانی گرفته، مسائلی است مانند ورودی و خروجی برخی استادیوم‏ها، مسئله‏ی جایگاه خبرنگارها، جایگاه تماشاچی‏ها، مسائلی مانند میکزون، جایی که بازیکنان برای پاسخ به خبرنگارها به آن‏جا می‏آیند، اتاق خبرنگارها، رسانه‏ها و بسیاری از مسائل دیگر که البته رییس سازمان لیگ تاکید کرده که بارها این مسائل به باشگاه‏ها و اداره‏ی کل تربیت بدنی‏های استان‏ها تذکر داده شده، ولی به‏هیچ‏وجه فایده نداشته و مدارک اصلاً مناسب نبوده است. هم‏چنین مسئله سومی که رییس سازمان لیگ گفته‏اند بسیار مهم بوده و باعث شده که روی اتفاق از دست دادن سهمیه‏ های ایران تاثیرگذار باشد، مسئله‏ی ارسال ناقص مدارک باشگاه تراکتورسازی تبریز در ارتباط با طراز مالی این باشگاه بوده است. در این زمینه چه نظری دارید؟

آن‏چه ایشان گفتند، قابل قبول، منطقی! ولی من این توضیح را بدهم که به خاطر شفاف نبودن طراز مالی باشگاه تراکتورسازی، ما فقط محکوم به کسر هشت امتیاز شدیم. در صورتی‏که امتیازی که کنفدراسیون فوتبال آسیا به فوتبال ما داده بود، ۵۷۶ امتیاز بود که بعد از کلی چانه‏زنی و گدایی محبت از دیگر اعضای کنفدراسیون، ما موفق شدیم امتیازات خود را به ۵۹۴ برسانیم.

حال این‏که ایشان دارند همه چیز را سر تراکتورسازی خالی می‏کنند، به نظر من، مقداری بی‏انصافی است. چون همان‏طور که گفتم، قضیه‏ی تراکتورسازی، فقط هشت امتیاز از ما کسر کرد.

ولی من می‏خواهم سئوالی از خود آقای عزیز محمدی بپرسم و آن این است که ایشان که این‏قدر به مقررات لیگ حساس هستند، ایشان که با راه انداختن "منشور اخلاقی" دنبال موی بلند بازیکن و یا بازیکن خال‏کوبیده می‏گشتند و حتی در شیراز بازیکنی را که موهای‏اش بلند بود، نگذاشتند وارد میدان بشود و وادارش کردند که قبل از بازی سرش را بتراشد، این‏ آقا که این‏قدر سخت‏گیر است، چرا به این تیم‏هایی که این نواقص ورزشگاهی را دارند مجوز داده؟ چرا به آن‏ها اجازه‏‏ی بازی در لیگ را داده؟ چرا کارنامه‏ی حضور آن‏ها را صادر کرده است؟

به نظر من، مقصر اصلی در این‏جا خود آقای عزیز محمدی هستند. منتها به مصداق مثل معروفی که هر موقع خطایی صورت می‏گیرد، همه می‏گویند: کی بود، کی بود؟ من نبودم، ایشان هم همین کار را دارد انجام می‏دهد.

من معتقدم که برای اولین بار، این‏جا رییس همیشه مقصر فدراسیون فوتبال ما تقصیری ندارد و عمده‏ی تقصیرات متوجه شخص آقای عزیز محمدی و سازمان لیگ کشورمان است که ایشان ریاست‏اش را بر عهده دارد.

آقای شمس، با در نظر گرفتن وضعیت وخیم فوتبال ایران، چه از لحاظ ملی و اکنون چه از لحاظ باشگاهی، سردار عزیز محمدی، رییس سازمان لیگ، در بخش دیگری از سخنان‏اش تاکید کرده که در همین مراسم بهترین‏های کنفدراسیون آسیا، فدراسیون فوتبال ایران تا آخرین لحظه نامزد بهترین فدراسیون آسیا بوده و جزو چهار فدراسیون نامزد بوده و ایشلن تاکید کرده که نمی‏داند به چه دلیلی حتی فدراسیون ایران جزو سه فدراسیون اصلی هم قرار نگرفته است. در این زمینه، نظرتان چیست؟

این خیلی عجیب است که ایشان نمی‏دانند! من فکر می‏کنم بهترین راهکار رسیدن به پرسش‏هایی که دارند، یا این سئوالاتی که برای‏شان پیش آمده، بازگشت به عقب و نگاهی به درون است. ایشان خودشان ببینند به عنوان فدراسیون، به عنوان یکی از ارکان فدراسیون تا به حال چه کرده‏اند؟ فدراسیون فوتبال ما چه کرده؟!

فدراسیونی که سه تیم‏اش را در سه رده‏ی ملی جوانان، نوجوان و امید حذف شده می‏بیند، فدراسیونی که ابتدایی‏ترین و کودکانه‏ترین اشتباه ممکن را مرتکب می‏شود و بازیکن دواخطاره را می‏فرستد توی زمین و با آبروی یک مملکت بازی می‏کند، این فدراسیون چه توقعی دارد؟!

من فکر می‏کنم ایشان خیلی پرتوقع‏اند و اساساً من نمی‏دانم کدام عقل سلیمی حکم کرده بوده که ایران جزو چهار فدراسیون اول باشد. به نظر من، در جمع کنفدراسیون فوتبال آسیا، ایران می‏توانست رتبه‏ی اول را از انتهای جدول داشته باشد.

آخر در کجای دنیا شما دیده‏اید که تیم ملی کشوری که در تورنمنت مقدماتی المپیک دارد شرکت می‏کند، نداند بازیکن‏اش دو اخطاره است و بازیکن دو اخطاره بفرستد توی زمین؟ به نظر من ایشان مقداری زیاده‏خواه هستند و با این کار دارند فرافکنی می‏کنند که اشتباهات خودشان را پوشش بدهند.