توضیحات بیشتر با کاظم پنجوی، قهرمان اسبق وزنه‏ برداری ایران و مربی کنونی تیم ملی وزنه ‏برداری بریتانیا در لندن:

کاظم پنجوی، قهرمان اسبق وزنه‏ برداری ایران DR

همیشه المپیک که نزدیک می‏شود، سطح مسابقات بالا می‏رود. چون تمام تیم‏های دنیا سه سال تمام روی تیم‏ های‏شان کار می‏کنند و آن‏ها را در آخرین مسابقات قبل از المپیک ارزیابی می‏کنند که همیشه بیشترین رکوردشکنی‏ ها و بالا بردن وزنه‏ های بالا را در این مسابقات می‏بینیم.

آقای پنجوی، بپردازیم به کار وزنه ‏برداران ایرانی در این مسابقات. عمل‏کرد تیم ایران را چگونه ارزیابی می‏کنید؟ هم‏چنین ممکن است توضیح بدهید که چطور و چگونه تیم ایران به مقام سوم جهانی دست یافت؟

این یکی از بی‏سابقه ‏ترین نتایجی بوده که ایران در طول سی سال گذشته به ‏دست آورده و با بیشترین مدال طلایی که داشته، در رده ‏ی مدال مقام دوم جهان را کسب کرد و در رده ‏ی تیمی هم مقام سوم را. که این نشانه‏ ی کار سخت و پرداوم آقای کوروش باقری روی تیم بوده است.
این را هم بگویم، کاری که انجام شده، فقط مدال بچه‏ ها نبوده، بلکه کسب مقام ششم از سوی نواب و امتیازهای سجاد بهروزی، سعید محمد‏پور و اصغر ابراهیمی که مدال نیاورده‏ اند هم در جمع امتیازهای ایران محسوب و باعث شدند که ایران مقام سوم را به‏ دست بیاورد.

آقای پنجوی، بپردازیم به مدال طلای بهداد سلیمی‏، قهرمان فوق ‏سنگین وزنه ‏برداری جهان که موفق شد رکود پیشین حسین رضازاده را بشکند.

با توجه به این‏که همیشه قوی‏ترین مرد جهان در ذهن مردم و نزد رسانه ‏های مختلف خیلی مهم است، کسی که این مقام را به دست می‏آورد، ادعای قوی‏ترین کشور را هم می‏تواند داشته باشد. اکثراً این افتخار هم بین روسیه و ایران تقسیم شده است.
در این رقابت‏ ها آقای رضازاده راه را برای این بچه‏ ها باز کرده ‏اند. قبلاً هم آقای علی‏رضا حسینی در این مرحله بالا آمد و رکوردهای‏ش خیلی نزدیک شد به رکوردهای جهان. امروز هم آقای سلیمی توانست این رکورد را به‏طور رسمی ثبت کند. ایشان در تمرین‏ها رکوردهای خیلی بیشتری داشت، ولی در مسابقات همیشه استرس خیلی بالاتر است و ثبت کردن رکورد سخت‏ تر از تمرینات است.
کار آقای سلیمی خیلی باارزش بوده است، ولی به نظر من، کار کیانوش رستمی هم کم‏تر از آقای سلیمی نبوده که در وزن ۸۵ کیلو توانسته مقام اول دنیا را به دست بیاورد و با توجه به درصد وزنی بدنی آقای رستمی، رکوردهای‏ش باید خیلی قوی‏تر از آقای سلیمی محسوب شود.

آقای پنجوی، در ارتباط با کیانوش رستمی، او هم موفق شد که مدال طلا کسب کند. چرا هیاهوی کم‏تری در ارتباط با مدال طلای وی برپا شد تا مدال طلای بهداد سلیمی؟ و به نظر شما، چرا مدال کیانوش رستمی نه تنها کم‏ اهمیت ‏تر نیست، بلکه شاید مهم‏تر هم باشد؟

کیانوش فقط ۲۰ سال دارد و تازه به مرحله ‏ی بالا رسید. او سال گذشته در ۷۷ کیلو، در رده‏ ی جوانان هم خود را خیلی خوب نشان داد و وزن‏های خیلی قشنگی زد. ولی امسال دیگر گل کرد. یعنی او فقط ۲۰ سال دارد و هنوز در وزن ۸۵ کیلو جا نیافتاده است، اگر جا بیافتد، فکر نمی‏کنم دیگر هیچ‏کسی جلوی‏ش را بگیرد. وزنه‏ هایی هم که زده، به خصوص ۲۱۹ را که رکورد دنیا بوده و در آخرین لحظه از دست داد، خیلی باارزش‏ است.
البته کار همه ارزش‏مند است، ولی سطح کار او خیلی بالاتر است، چون وزن بدن‏ اش پایین‏ تر است و رکوردهایی را هم که بالای سرش برده، برای این وزن خیلی سخت‏ تر حساب می‏شود. کارش خیلی بالا بوده و من خیلی امیدوارم که ایشان در المپیک صددرصد مدال بگیرد.

آقای پنجوی، بهداد سلیمی موفق شد با بالا بردن وزنه ‏ی ۲۱۴ کیلو در حرکت یک ضرب، رکورد سابق رضازاده را به میزان یک کیلو افزایش بدهد. به نظر شما، چرا این‏قدر این رکورد در ایران مورد توجه قرار دارد؟

در وزن‏ های بالا، معمولاً وزن که بالاتر می‏رود، قدرت بدن بالا می‏رود و می‏بینیم که در دو‏ ضرب خوب ظاهر می‏شوند، ولی حرکت یک ضرب احتیاج به انعطاف‏ پذیری، بالانس و سرعت دارد و در این حرکت است که مشخص می‏شود که شخص چقدر در این کار تبحر دارد.
بالا بردن وزنه ‏ی ۲۱۴ کیلو از سوی بهداد سلیمی، با توجه به این‏که رضازاده رکورد ۲۱۳ را داشت از این نظر که این رکورد در ایران بماند و برای ایران ‏زمین حفظ بشود، حساسیت‏ اش بیشتر از رکوردهای دیگر به ‏نظر می‏رسد.

آقای پنجوی، در پایان مسابقات، بهداد سلیمی تاکید کرد که توانایی بالا بردن بیش از این وزنه را هم داشته است، ولی قصد دارد که در المپیک ۲۰۱۲ لندن این کار را انجام بدهد. در این زمینه چه نظری دارید و چشم‏ انداز تیم وزنه ‏برداری ایران را در المپیک لندن چگونه می‏بینید؟

معمولاً در اولین حضوری که در مسابقات جهانی پیدا می‏شود، هدف هر مربی ‏ای کسب مدال جهانی است. قدم دوم شکستن رکورد است و اگر رکوردی شکسته شود هم که چه بهتر. ولی وقتی ورزشکاری رکورد را زد، دیگر لازم نیست که تمام توانایی‏ اش را نشان بدهد.

سكوی وزن 60 كيلوگرم وزنه برداری در المپيك 1948 لندن، جعفر سلماسي روي سكوی سوم، اولين مدال ايران در تاريخ المپيك DR

فقط اگر شخص در مراحل آخر قهرمانی ‏اش باشد و سن‏ اش بین ۳۰-۳۲ سال باشد، دیگر آن موقع باید هرچیزی دارد بریزد زمین. چون شاید سال بعد، دیگر در این حد سر فرم نباشد، شاید سال دیگر ضرب بخورد و یا فرد بهتری پیدا بشود. پس کسی که سن‏ اش بالاتر است، باید سریع‏تر رکوردی را که دارد ثبت کند.
ولی آقای سلیمی هنوز جوان هستند و راه زیادی در پیش دارند و وقتی به المپیک هم تنها ۱۰ ماه باقی مانده است، دیگر لازم نیست او هرچه دارد بریزد روی صحنه ‏‏ی مسابقات و همه‏‏ ی توانایی‏ اش را یک‏باره نشان بدهد.
از آن گذشته، بعضی وقت‏ها یک یا دو کیلو بیشتر می‏تواند یک حرکت ریسکی باشد که روی مفصل یا عضله‏ ی شخص تأثیر بگذارد و باعث ضرب‏ خوردگی‏ اش بشود. پس مربی نمی‏گذارد، وقتی ورزشکاری قهرمان شده و مدال کسب کرده، ریسک کند و وزن بیشتری را بزند. چون احتیاجی نیست و از ضرب‏ خوردگی‏ اش هم جلوگیری می‏کند.
آقای سلیمی هم جزو امیدهای صددرصد مدال طلا است و تا به حال کسی به او و رکوردهایی که الان داریم، نزدیک نشده است. این است که من مطمئن‏ ام آقای سلیمی و آقای رستمی جزو کسانی هستند که مدال‏های‏شان صددرصد (انشاالله مدال طلای‏شان) محفوظ است.

آقای پنجوی، مسئله ‏ای که در سال‏های اخیر بسیار برای وزنه ‏برداری ایران مسئله ‏ساز بوده، مسئله‏ ی دوپینگ است. به نظر شما، این مشکل برطرف شده، یا هنوز وزنه ‏برداری ایران با این معضل دست به گریبان است؟

یک مثل قدیمی هست که می‏گوید: «همه ‏ی حیوانات گوشت‏خوارند، فقط اسم گرگ بد درفته است». الان من در اردوی المپیک بودم و اتاق ما در کنار ورزشکاران دو و میدانی و رشته‏ ی پینگ پنگ بود. تمام ورزشکارها از این داروهای کمکی استفاده می‏کنند و این دلیل نمی‏شود که دوپینگ باشد. ولی باز همه در دنیا به این سیستم دست پیدا کرده ‏اند و نمی‏شود با شمشیر به جنگ لیزر رفت.
بالاخره همه سعی می‏کنند که بتوانند خودشان را تا سطح قهرمانی بالا بیاورند و به ‏خصوص برای کشورهای بلوک شرق خیلی مهم است که این مقام را کسب کنند و از همه چیز استفاده می‏کنند. اما دسترسی به این افراد برای انجام آزمایشات لازم خیلی سخت است و چون در مناطق خیلی دور زندگی می‏کنند، راحت‏ تر می‏توانند از آزمایشات دوپینگ فرار کنند.
ولی در ایران، اردوهای تیم ملی در خود ورزشگاه آزادی است و خیلی راحت می‏توان به ورزشکاران ایرانی دست پیدا کرد و آن‏ها را آزمایش کرد. ورزشکاران ایرانی جایی ندارند که بروند قایم شوند، ولی تیم‏های روسیه و چین در جاهایی دارند تمرین می‏کنند که پیدا کردن‏شان واقعاً سخت است.
نمی‏توان گفت که دوپینگ نیست، هست ولی کسانی که از کشورهای بالا می‏ آیند، علم‏ اش را بلدند که چگونه از داروهای کمکی استفاده کنند. آن‏ها از داروهای مجاز استفاده می‏کنند و در واقع، این علم کیمیاگری است.

آقای پنجوی، از المپیک ۱۹۴۸ لندن، جایی که جعفر سلماسی نخستین مدال المپیک را برای وزنه ‏برداری و ورزش ایران، در تاریخ المپیک‏ ها، کسب کرد تا المپیک ۲۰۱۲ که بار دیگر در لندن برگزار خواهد شد، وزنه ‏برداری یکی از مدال ‏‏آورترین ورزش‏های ایران در این مسابقات به ‏حساب می‏آید. به نظر شما، چطور وزنه ‏برداری ایران، همواره در سطح بالای جهانی حضور داشته است؟

هر کشوری برای خودش یک سمبل ورزشی دارد و روی بعضی ورزش‏ها، به صورت سنتی کار می‏کنند. در ایران هم کشتی و وزنه ‏برداری جزو ورزش‏هایی است که همه ‏ی مردم به آن بیشتر اهمیت می‏دهند و به عنوان یک پهلوان به ورزشکاران این رشته ‏ها نگاه می‏کنند. نحوه‏ای که مردم به این افراد ارج می ‏نهند، باعث می‏شود که جوان‏ها سعی کنند پا جای پای آن‏ها بگذارند که بتوانند این ارج و قرب را حفظ کنند. این‏که در آینده به آن‏ها خانه، ماشین، زمین و… می‏دهند، باعث می‏شود که آن‏ها بیشتر تلاش کنند.
ولی مثلاً در هندوستان یا پاکستان که "کریکت" خیلی رایج است یا در کشورهایی مانند استرالیا "نت‏بال" که ورزشی شبیه به بسکتبال است، خیلی محبوبیت دارد که ما اصلاً آن‏ها را نمی ‏شناسیم. این بستگی به آن کشور دارد که چه رشته‏ا ی برای‏شان مهم است و روی چه چیزی کار می‏کنند.
چون فیزیک بدنی ایرانی‏ها، به ‏خصوص در زمینه‏ ی وزنه‏ های سنگین مناسب است، ما این تجمع را در وزن‏های سنگین می‏بینیم که موفقیت‏مان بیشتر است. ولی تجمع چینی‏ها و بلغارها در وزن‏های پایین، باعث می‏شود که گرفتن مدال در این رشته ‏ها برای دیگر کشورها خیلی سخت باشد. چون جثه ‏ی ورزشکاران این کشورها ریز است و ما نمی‏توانیم با ‏آن‏ها رقابت کنیم.
چون تجمع ما در وزن‏های بالا بیشتر است، ما بیشتر حق انتخاب داریم و بیشتر می‏توانیم روی آن سرمایه‏ گذاری کنیم. اگر ورزشکاری برود، دیگری جای او را می‏گیرد. مثلاً علیرضا حسینی که رفت، بهداد جای او را پر کرد. چون ما سنگین‏ وزن خوب زیاد داریم، ولی در کشورهای دیگر وزن‏های سنگین به آن صورت زیاد نیست که بتوانند با آن‏ها کار کنند و روی‏شان سرمایه‏ گذاری کنند.

آقای پنجوی، بپردازیم به خود شما؛ همان‏طور که در آغاز برنامه گفتیم، شما مربی تیم ملی وزنه ‏برداری بریتانیا هستید و در زمینه ‏ی استعدادیابی برای فدراسیون وزنه ‏برداری انگلیس فعالیت دارید. گذشته از حضور شما در المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا، با تیم ملی وزنه ‏برداری ایران، چه مقام‏ها و رکوردهایی را کسب کرده‏ اید؟

می‏توانم خلاصه ‏ای از آن را بگویم که بهترین مقامی که در ایران داشتم، مقام دوم آسیایی بوده و در جام بلغارستان هم مدال نقره را گرفته‏ ام. در انگلیس هم توانسته‏ ام دو دوره در مسابقات "ووردمستر" شرکت کنم که دوتا طلا گرفته‏ ام.
رکورد جهانی را هم در وزن و رده‏ ی سنی خودم شکسته ‏ام (۱۶۱) کیلو. هم‏چنین در وزن۷۰ کیلوی ایران، سه رکورد شکسته ‏ام که دوتای آن‏ها تا زمانی که وزنه عوض شد، مانده بود. یک‏صد و چهل و نیم را در یک ضرب و ۱۷۵ کیلو را در دو ضرب زده بودم.
این‏جا هم ابتدا مربی نوجوانان بودم، بعد به مربی جوانان و بزرگ‏سالان انتقال داده شدم و الان مربی تیم ملی انگلیس هستم. هم‏چنین دارم برای تیم نوجوانان (زیر ۱۷ ساله‏ ها) را سازماندهی می‏کنم و در مدارس و باشگاه‏ها به دنبال استعدادها می‏گردم و آن‏ها را کشف می‏کنم.