در چهارچوب رقابت‏های فوتبال لیگ دسته‏ ی اول باشگاه‏های ایران، در جریان دیدار دو تیم "چوکای تالش" و "شهرداری دزفول"، به میزبانی تیم چوکا، به دنبال ارائه‏ ی کارت زرد از طرف داور به یکی از بازیکنان تیم میزبان، ناگهان یکی از مسئولین تدارکات تیم چوکا به داور حمله کرد و با مشت به صورت وی کوبید. سپس بسیاری از بازیکنان چوکا، به همراه همراهان تیم و افرادی دیگر که وارد زمین شده بودند، به سعید شمس، داور دیدار حمله ‏ور شدند و او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند.
حال چرا ماجرای ناچیز شوخی دو بازیکن پرسپولیس بدین حد جنجال ‏برانگیز شده، ولی هنوز با عوامل کتک زدن داور در زمین فوتبال برخورد نشده است؟
توضیحات بیشتر با فریدون شیبانی، روزنامه‏ نگار و کارشناس فوتبال در هلند:

فریدون شیبانی

این حادثه ‏ای عجیب و در عین حال هم ناراحت کننده بود که حداقل من ندیده بودم. به ‏خصوص که این امر در یک بازی رسمی باشگاه‏های دسته‏‏ اول تهران اتفاق افتاد.
کارت زردی را نشان داد. این‏که کار داور درست بود یا غلط، ما نظیر آن را زیاد دیده‏ ایم که خود ماها حتی انتقاد کرده‏ ایم که مثلاً این‏جا داور اشتباه کرد یا این‏که برداشت بازیکن اشتباه بوده است. اما هیچ‏کدام از این‏ها نمی‏تواند آن حمله ‏ی وحشیانه و آن هجوم دسته ‏جمعی را توجیه کند. حتی با یک دشمن هم نباید چنین حالتی پیش بیاید که دسته ‏جمعی بریزند و داوری را بی‏رحمانه بزنند.
چرا باید فوتبال ما و ورزش ما طوری بشود که دیگر این مسئله‏ که بازی چند چند شد، یا تیم خوب بازی کرد یا بد، اصلاً فرع قضیه بشود و اصلاً خبر نباشد. خبر این باشد که اتفاق‏ های بد و حوادث بد چی بوده و ما بیاییم راجع به آن‏ها صحبت کنیم و بشکافیم ‏اش.

آقای شیبانی، گفته می‏شود که آقای بهمن محمد‏یاری، نماینده‏ی مردم تالش در مجلس شورای اسلامی، مدیریت اصلی چوکا را بر عهده دارد و هم‏چنین روایت آمده که پسر و برادر ایشان در ورزشگاه حضور داشته‏ اند و در کتک زدن داور نقش بسیار مهمی ایفا کرده ‏اند. آقای محمدیاری در واکنش به این خبر، گفته است که از این مسئله ناراحت است، ولی «نباید فراموش کرد که عمل‏کرد داور و اشتباهات فاحش داوری بوده که باعث شده این مسائل پیش بیاید». چطور ممکن است که ایشان چنین اتفاقی را بخواهند با اشتباه داوری تحت پوشش قرار بدهند؟

مسئله ‏ای که آقای محمدیاری که هم نماینده ‏ی مجلس، هم صاحب کارخانه‏ ی چوکا و هم در حال حاضر رییس و سرپرست این باشگاه هستند مطرح کرده ‏اند، نکته‏ ای را مشخص می‏کند و آن همان درد حضور آدم‏های غیرورزشی در ورزش است که چند شغل دارند که حتی گاهی اوقات به اهمیت نمایندگی مجلس اسلامی است و بعد هم چند پست حساس دیگر، از جمله در زمینه ‏ی فوتبال دارند و فوتبال را (در واقع ورزش را) چرخ پنجم می‏دانند.
از دید ایشان، حتماً مثلاً تا سه ‏تا خطا را می‏شود فقط اعتراض کرد، در خطای چهارم می‏توان داور را دوتا چک زد و خطای بعدی را دیگر می‏شود جمعیت بریزد داور را بکشد. این برداشت، برداشتی بسیار غیرورزشی و عجیب است.
آقای محمدیاری در همان شب منکر شدند که اصلاً پسرشان در ورزشگاه بوده، در حالی‏که وجود پسر و برادر ایشان در ورزشگاه را افرادی از خارج از ورزشگاه و خارج از شهر نگفته ‏اند، خود آدم‏های شهر کوچکی گفته‏ اند که هم‏دیگر را خوب می‏شناسند و می‏دانند این آقا کیست و در آن باشگاه چه‏ کاره است.
خیلی هم طبیعی است که وقتی آقا خودش را صاحب و مالک این باشگاه و تیم می‏داند، پسرش هم خودش را مالک این تیم بداند و تیم را ملک پدرش بداند. همین‏طور هم بردارش حامی این قضیه باشد و بالطبع وقتی داور بر فرض اشتباهی کرد، سزاوار این باشد که همراه با سایر مهاجمین به او حمله کنند.
اتفاقاً در فیلمی که من دیدم، کم‏تر تماشاچی جزو حمله کننده‏ ها بودند، بیشتر بازیکن، یک نفر تدارکات‏چی و بقیه آدم‏های غیر بودند، نه تماشاچی به ‏طور کلی. در حالی‏که بازی تماشاچی هم داشت.
این اتفاق دقیقاً می‏رساند که در ورزش ما و فوتبال ما چه جوی حاکم است. چه جوی می‏تواند تعیین کنند باشد که آیا اصلاً یک داور در یک میدان می‏تواند امنیت جانی داشته باشد یا نه.
ما بالاتر از این را در جام حذفی دیدیم که تیم تراکتورسازی، وقتی برای مسابقه به شهری رفت، آن‏چنان احساس ناامنی کرد که ترجیح داد بازی را ببازد که مبادا مورد هجوم قرار بگیرد.
معمولاً این هجوم از بازیکن، نیمکت ‏نشین‏ها و اطرافیان باشگاه شروع می‏شود و به جمعیت می‏کشد. این نیست که ما تصور کنیم جمعیت خود به ‏خود بیاید و به داخل زمین بریزد. زمانی که چنین خطری باشد، باز مسئولین این زمین و مسابقه هستند که می‏ آیند جلوی تماشاچی را توسط مأمور و حتی مأمورین انتظامی می‏گیرند.
در کشور ما که با هر حرکت حتی ساده هم با شدیدترین شکل از طرف مأمورین انتظامی برخورد می‏شود، من تعجب می‏کنم که وقتی داوری به قصد کشت مورد حمله قرار گرفته، چطور آن چند مأموری که تعدادشان هم قاعدتاً نباید آن‏قدر اندک می‏ بود، کم‏ترین دخالتی نداشتند. شما کم‏ترین مأمور انتظامی را در آن حادثه نمی‏ بینید.

آقای شیبانی، از طرف دیگر، مسئله دارد جنبه ‏ی سیاسی پیدا می‏کند. چرا که آقای بهمن محمدیاری، نماینده‏ ی مردم تالش در آستانه ‏ی انتخابات مجلس شورای اسلامی، با آقای اسماعیل حسن ‏زاده رقابت دارد که رییس کمیته ‏ی انضباطی‏ ای است که قرار است در این ارتباط تصمیم ‏گیری کند؛ و از الان آقای محمد‏یاری، گویا جوسازی را شروع کرده که در صورتی که آقای حسن ‏زاده و کمیته‏ ی انضباطی در ارتباط با این ماجرا، باشگاه چوکا را شدیداً جریمه کند، مردم بگویند که ایشان بر خلاف شهرش، مردم‏‏اش و باشگاه شهرش جبهه ‏گیری کرده است. نظرتان در این زمینه چیست؟ باز هم حضور سیاسیون در ورزش؟

در کشوری که ادعا دارد هرچیزی باید سرجای‏ش باشد، من این مسئله را نمی‏توانم بپذیرم که وقتی چنین موردی پیش می‏آید، برای این‏که مبادا این برداشت بشود که دید شخصی بوده، باید روی عدالت سرپوش گذاشته بشود.
تا امروز هم ما شاهد بوده‏ ایم که با این قضیه با بی‏ اعتنایی بسیاری برخورد کرده‏ اند. تا جایی که قرار است روز دوشنبه چهاردهم نوامبر، داورهای معترض در ورزشگاه امجدیه جم بشوند و به این قضیه اعتراض کنند. تعداد این داورها به ۸۰۰ نفر می‏رسد، ولی به ‏خاطر کمبود جا فقط ۲۵۰ داور می‏توانند در آن تالار اعتراض بروند که چرا به این مسئله رسیدگی نمی‏شود.

آقای شیبانی، همان‏طور که گفتید با این مسئله ‏ی کتک خوردن داور و این جنجال چوکا تا حالا برخوردی نشده و نه تنها برخوردی نشده، بلکه آن‏چنان به آن پرداخت نشده که به ماجرای نصرتی و شیث رضایی پرداخته شد و یک شوخی بین دو بازیکن را که می‏تواند حرکت ناشایست یا هرچیزی باشد، به مسئله ‏ی بسیار بزرگ در حد یک فاجعه‏ ی ملی تبدیل کردند. در حالی‏که به این مسئله که ۳۰-۴۰ نفر، یک نفر را کتک می‏زنند، اصلاً پرداخته نشده است. فکر می‏کنید دلیل این مسئله چیست؟

صحنۀ جنجال آفرین در دیدار پرسپولیس و داماش گیلان

این از آن‏جا ناشی می‏شود که این‏ها، به قول معروف «سرنا را از سر گشادش می‏زنند.» این‏ها فقط و فقط به یک‏سری خودنمایی توجه می‏کنند، بدون این‏که به واقعیت قضیه توجه داشته باشند. می‏گویند: ما می‏خواهیم عدالت و انضباط رعایت شود و برای این قضیه یک سری آدم‏های کم ‏گناه را صددرصد گناه‏کار می‏کنند و بعدش توی بوق می‏کنند که ما عدالت را رعایت کرده‏ ایم.
الان عدالت اصلی همین‏ جا قرار گرفته، جایی که می‏توانست به قیمت جان یک آدم تمام بشود. می‏توانست درس خیلی بدی باشد (و هنوز هم می‏تواند باشد) برای هر تیمی در هر شهری که اگر تیم‏ ات باخت، این حق را داری که بریزی توی زمین و داور را بکشی. به قصد کشت بزنی. این مسئله، چیزی است که می‏تواند ورزش را نابود کند. به دلیل این‏که ما الان در رأس کارمان عاشق ورزش نداریم که بخواهد روی این قضیه دل بسوازند.
می‏آیند مسئله ‏ی آقای شیث رضایی و محمد نصرتی را توی بوق می‏کنند، چیزی را که مردم ندیده ‏اند (و البته من روی این تاکید دارم که بد بوده) و اصلاً کسی متوجه نشد، خودشان بزرگ می‏کنند و دو بازیکن را نابود می‏کنند. این دو بازیکن حتی اگر امروز هم بخشیده بشوند، دیگر بازیکن نمی‏شوند. چون از نظر روانی، نابود شده‏ اند.
به عنوان این‏که ما سریعاً به قضیه رسیدگی کردیم و هیچ اغماضی نداشتیم، به این مسئله سریعاً رسیدگی می‏کنند. اما چه کسی در اوت شدن تیم ملی ایران برای المپیک مقصر بود، هیچ کس! هیچ‏کس اصلاً مقصر نبوده، اتفاقی بوده، افتاده، حالا بگذریم!
چه کسی در مورد بازی‏های فرض کنید سپاهان و تیم اسد قطر مقصر بوده؟ قطر در حالی که دو بازی قبلی را در این‏جا و در خانه‏ ی خودش، به سپاهان باخته، آمده قهرمان شده، فقط روی اشتباهی که تیم سپاهان کرده است. چه کسی در این قضیه مقصر است؟ هیچ‏کس! اصلاً از آن بگذریم.
اما حالا این دوتا در خفا چنین کاری را کرده ‏اند، این خفا را بیرون بکشیم، به همه نشان بدهیم و این دو بازیکن را نابود کنیم. اما وقتی داوری در حال کشته شدن است و تا یک قدمی مرگ جلو می‏رود را چه کسی جواب می‏دهد؟!
تمام این بی ‏نظمی‏ ها از چه چیزی سرچشمه می‏گیرد؟ چه کسی می‏خواهد به این بی‏ نظمی‏ ها رسیدگی کند؟ برای این‏که این حرکات فقط نمایشی است و فقط باید نمایشی باشد که فردا اگر جنگ سیاسی‏ ای بود، انتخاباتی میان یک نفر، دو نفر در میان بود، دفعه ‏ی آینده آقای رجب‏زاده برنده ‏ی آن انتخابات باشد و نماینده‏ ی تالش بشود. آقای رجب‏زاده درجا فهمید که چنین اتفاقی افتاده، اما چطور شده که اصلاً دنبال قضیه دیگر نیست؟ یعنی این قضیه این‏قدر پیچیده است؟ داوری را گرفته ‏اند و به آن شکل کتک زده ‏اند، فیلم آن هم موجود است.
شما می ‏بینید که مسئولین آن شهر که متأسفانه، مسئولین انتخابی هم هستند، سعی می‏کنند فیلم به تلویزیون نرسد. اما به دلیل درگیری‏هایی که به صورت رقابت سیاسی وجود دارد، این فیلم به تلویزیون می‏رسد و تلویزیون آن را پخش می‏کند. این‏ها تأسف ‏بار است، این‏ها بزرگ‏ترین ضربه به تیم ملی ما، به فوتبال ما و به ورزش ماست.