در نخستین روزهای سال نو میلادی نگاهی بیاندازیم به کشفیات درخشان و مهم سال ۲۰۱۱، یعنی سالی که گذشت:
در این سال، یکی از مهم‏ترین کشفیات علم پزشکی توسط پژوهش‏گران امریکایی به ‏وقوع پیوست که بر مبنای آن، موفق شده‏ اند با ترکیبی از دو داروی مختلف، میزان طول عمر متوسط زنان مبتلا به رایج ‏ترین نوع سرطان سینه را افزایش دهند.
بنا بر نتایج و تحقیقات دانشمندان امریکایی، سرطان موسوم به "سرطان همراه با تومور های پستانی" که رایج ‏ترین نوع سرطان سینه در میان زنان در سراسر جهان به ‏حساب می‏ آید، به دلیل این امر بسیار رایج و کشنده است که هورمون "استروژن" نزد زنان سبب می‏شود که سلول‏های سرطانی این نوع بیماری، بیشتر تکثیر و توسعه یابند.
حال پژوهش‏گران امریکایی پس از هفت سال تحقیق بر روی گروهی متشکل از ۷۰۰ زن که به دوران یائسگی خود رسیده بودند، موفق شده ‏اند داروی جدیدی را تولید کنند که ترکیبی است از دو مولوکول "آناستروزول" و "فولستران" که در گذشته به طور جداگانه برای مبارزه با سرطان سینه، از آن‏ها استفاده می‏شد.
بدین ترتیب، به گفته‏‏ ی مسئولین این طرح پژوهشی، این کشف دو نکته‏ ی بسیار مثبت دارد: یکی این‏که طول عمر زنان یائسه‏ ی مبتلا به سرطان سینه را از ۴۱ ماه، به ۴۷ ماه افزایش می‏دهد و از سوی دیگر، نه تنها از این به بعد شیوه ‏ی درمان چنین بیمارانی تغییر خواهد کرد، بلکه بدون شک چشم ‏انداز بسیار روشنی به ‏وجود آورده، برای احتمال دست‏یابی به دارویی که بتواند کاملاً افراد مبتلا به سرطان پستان را درمان کند.
از میان دیگر کشفیات مهم پزشکی در سال ۲۰۱۱، می‏توان به موفقیت گروهی پژوهش‏گر دیگر امریکایی اشاره کرد که موفق شده ‏اند واکسنی را اختراع کنند که به کمک آن سیستم امینی بدن به تومورهای حاوی پروتئین "ام‏یو‏سی-۱" (MUC-1) حمله می‏کند. پروتئینی که در بیش از ۷۰درصد سرطان‏های مرگ‏بار موجود است. پژوهش‏گران امریکایی موفق شده ‏اند نتایج بسیار مثبتی با استفاده از واکسن خود بر روی موش‏های آزمایشگاهی، به ‏دست آوردند.
بدین ترتیب، بنا به اظهارات یکی از کاشفین این پدیده که عضو مرکز مبارزه با سرطان دانشگاه جورجیا در امریکا است، این واکسن می‏تواند سبب کاهش اندازه ی تومور سرطانی به میزان ۸۰ درصد شود.

این نخستین باری است که یک واکسن می‏تواند سیستم ایمنی بدن را کمک کند تا سیستم ایمنی، خود، با سلول‏های سرطانی مبارزه و آن‏ها را شناسایی کند. به‏ طور مثال، پروتئین ام ‏سی ‏یو-۱ که توسط این واکسن مورد هدف قرار می‏گیرد، در بیش از ۹۰درصد سرطان‏های سینه موجود است و اگر این واکسن در انسان هم به خوبی موش آزمایشگاهی عمل کند، پزشکان گام مهمی را در ارتباط با مبارزه با سرطان سینه، سرطان تخمدان و یا سرطان مرگ‏بار لوزالمعده برخواهند داشت.
در این زمینه، شایان یاد‏آوری است که اکنون پژوهش‏گران در حال انجام آزمایش بر روی سلول‏های سرطانی انسان در محیط آزمایشگاهی هستند و نخستین آزمایش‏های بالینی از سال ۲۰۱۳ آغاز خواهد شد که در صورت مثبت بودن، امیدواری بسیاری است برای اختراع واکسن مقابله با سرطان.
اما سال ۲۰۱۱، بدون شک در حیطه‏ ی کشفیات و پیشرفت‏ های مختلف در زمینه‏ ی مبارزه با سرطان، بسیار پررونق بوده است. گذشته از کشفیاتی که در مورد آن‏ها سخن گفتیم، این‏بار پژوهش‏گران سوییسی «انستیتوی ملی تحقیق و آزمایش در باره ‏ی سرطان» و پژوهش‏گران دانشکده ‏ی پلی ‏تکنیک لوزان موفق شده ‏اند با متوقف ساختن فعالیت یک پروتئین، فرآیند تولید متاسساز را در موش‏های آزمایشگاهی متوقف سازند.
بدین ترتیب، پژوهش‏گران سوییسی پی برده‏ اند که پروتئینی به نام "پریوستین" که به‏ طور عادی در بدن انسان وجود دارد، یکی از عوامل تولید متاسساز به ‏حساب می‏آید و بدون آن، سلول‏های سرطانی ناشی از یک تومور بدخیم، نمی‏توانند تکثیر و توسعه یابند و به تومورهای دیگر سرطانی تبدیل شوند.
پژوهش‏گران کاشف این پدیده تاکید کرده ‏اند که با تزریق یک "آنتی ‏بادی" به موش، سبب متوقف شدن پروتئین پریوستین شده ‏اند و در نتیجه، سلول بنیادی سرطانی دیگر نتوانسته است بدون این‏ پروتئین تکثیر یابد و به این ترتیب یا از بین می‏رود و یا غیرفعال می‏شود.
البته دست‏اندرکاران این طرح متذکر شده ‏اند که اگر آزمایش‏های مختلف که قرار است بر روی سلول‏های انسان صورت پذیرد، پاسخ مثبت دهد، تنها مانعی که می‏تواند پیش راه استفاده از این روش برای جلوگیری از بازگشت و یا توسعه ‏ی سرطان در انسان شود، این است که متوقف ساختن پروتئین پریوستین در انسان، اثرات جانبی داشته باشد و احتمالاً مشکلات دیگری را به‏ وجود آورد.
چرا که هنوز با وجود پیشرفت‏های چشم‏گیر علم پزشکی، دلایل وجود بسیاری از پروتئین‏ها و چگونگی فعالیت و تأثیر واقعی آن‏ها در کارکرد بدن انسان، کماکان برای دانشمندان و پزشکان در پرده‏ ی ابهام قرار دارد.