نتایجی که اکثراً اخبار ناخوشایندی را با خود همراه داشت و البته حاکی از آن است که نشست‏های پیاپی مسئولین زیست‏ محیطی و آب و هوایی سازمان ملل متحد، تا به حال تأثیرات لازمه را بر وضعیت وخیم کرۀ زمین پدید نیاورده و بدین ترتیب کرۀ خاکی ما به سرعت به سوی یک فاجعه ی زیست‏ محیطی در حرکت است.
بنا بر یکی از همین گزارشات که توسط دو شرکت فعال در زمینه ‏ی کربن به چاپ رسیده، وعده و وعیدهای دولت‏ها در ارتباط با کاهش میزان تولید گازهای گل‏خانه ‏ای کشورهای‏شان، برای دست‏یابی به هدف کنترل فرایند گرمایش دمای کره ‏ی زمین به میزان حداکثر دو درجه تا سال ۲۰۲۰، نه تنها تا به حال عملی نشده است، بلکه در صورت رعایت آن، باز هم میزان قول و قرارهای ذکر شده، پایین ‏تر از حد نصابی است که برای دست‏یابی به این هدف دو درجه ‏ای لازم است.
بنا بر همین گزارش، از دوران پیش از انقلاب صنعتی در جهان تا به حال، دمای متوسط کرۀ زمین ۰/۸درجه افزایش یافته است.
حال پژوهش‏گران و متخصصین سازمان ملل در نشست سال ۲۰۰۹ کپنهاگ تاکید داشتند که برای جلوگیری از تشدید وخامت تغییرات جوی و آب و هوایی و در نتیجه، پیش‏گیری از فجایع زیست ‏محیطی که می‏تواند حاصل از آن باشد، باید میزان تولید گازهای گل‏خانه‏ ای کشورها به حدنصابی معین پایین آید تا دمای متوسط کره ‏ی زمین نسبت به دوران قبل از انقلاب صنعتی، حداکثر دو درجه افزایش یابد.
ولی گزارش مذکور خاطرنشان می‏سازد که در حال حاضر میزان تولید گازهای گل‏خانه ‏ای به حدی است که دمای متوسط کرۀ زمین نسبت به قبل از توسعه ‏ی صنعتی در جهان، به میزان سه‏ ونیم درجه افزایش خواهد یافت. یعنی تقریباً دو برابر بیشتر از مرز خطر اعلام شده توسط پژوهش‏گران و کارشناسان آب و هوایی و زیست‏ محیطی.
شایان ذکر است که آمار و ارقام منتشر شده توسط نگارندگان این گزارش، کاملاً با آخرین آمار آژانس بین‏ المللی انرژی و هم‏چنین آخرین گزارش برنامه ‏ی محیط زیست سازمان ملل متحد، هم‏خوانی دارد و کاملاً هم‏گام است.
از سوی دیگر، مجله‏ ی معتبر علمی "پژوهش" که به زبان فرانسه منتشر می‏شود، نتایج تحقیقات محققی را به چاپ رسانده که با بسیاری از دیگر تحقیقات، از لحاظ شیوه ‏ی کاری متفاوت است و در محافل علمی و تخصصی زیست‏ محیطی و آب و هوایی بسیار مورد توجه قرار گرفته است.
بدین ترتیب، خانم لیز بارنه‏و که خود را روزنامه ‏نگار و مورخ حرفه ‏ای آب و هوایی معرفی می‏کند، با بررسی عوامل علمی و مقایسه‏ ی آن‏ها با تاریخ تغییرات جوی کرۀ زمین، مشکلات کنونی آب و هوای کرۀ خاکی ما را به شش بخش تقسیم کرده است و تاکید دارد که باید رسانه ‏ها و دست‏ اندرکاران سعی کنند با ساده ‏سازی مسائل علمی، جهانیان را با این شش مورد آشنا سازند تا همگان به ‏خوبی متوجه شوند که فرایند گرمایش کرۀ زمین چه پیامدهایی را می‏تواند با خود به همراه داشته باشد.
در وهله‏ ی اول، وی تاکید دارد که فرایند گرمایش، متوجه اقشار پایین جو زمین است و در نتیجه تمام جو گرم‏تر نمی‏شود.

Reuters/Mike Hutchings

مسئله ‏ی بعدی این است که دمای آب اقیانوس‏ها در پنجاه سال گذشته افزایش یافته و این خود سبب می‏شود که بسیاری از مناطق یخچالی که با اقیانوس‏ها در تماس هستند، به مرور کوچک شده، کم‏ کم از بین بروند.
همین پدیده سبب می‏شود که میزان آب اقیانوس‏ها و دریاها در سراسر جهان بالا رود و شدت یابد؛ به ‏طوری که در قرن بیستم، آب دریاها سالانه یک یا دو میلیمتر بالا می‏رفت، ولی اکنون در برخی نقاط، آب دریاها سالانه یک سانتی‏متر بالا می‏رود.
در ادامه، وی به پدیده‏ ی روزافزون کوچ بسیاری از انواع جانوری به سوی نیم‏کره ‏ی شمالی اشاره می‏کند؛ به ‏طوری که در سال‏های اخیر بسیاری از پرندگان مهاجر و پروانه ‏ها از جنوب به شمال مهاجرت می‏کنند که این خود حاکی از فرایند گرمایش کره ‏ی زمین است؛
و سرانجام، مشکل از بین رفتن بخش اعظم "پرمافروست" کره ‏ی زمین، یعنی نقاطی که همیشه یخ‏زده بوده، مثل دشت‏های پهناور سیبری؛ به این دلیل که قشرهای سطحی زمین دیگر فقط گرم نمی‏شود، بلکه گرمایش زمین به اقشار پایین‏ تر هم رسیده و بدین ترتیب پرمافروست از بین می‏رود.
در پایان نشست دوربان، بسیاری از فعالان حفا‏ظت از محیط زیست، سازمان ملل متحد را به باد انتقاد گرفتند. چرا‏که گذشته از عدم دست‏یابی به نتایج دل‏خواه در این نشست، مسئولین سازمان ملل تصمیم بسیار عجیبی برای کنفرانس بعدی گرفتند.
در حالی‏که دو کشور قطر و کره ‏ی جنوبی نامزد میزبانی نشست بعدی آب و هوایی در سال ۲۰۱۲ بودند، سازمان ملل اعلام کرد که این کنفرانس در دوحه، پایتخت قطر، برگزار خواهد شد. کشوری که با در نظر گرفتن میزان جمعیت‏ اش، در مقایسه با دیگر کشورها، آلوده کننده ‏ترین کشور جهان به حساب می‏ آید و بالاترین میزان تولید دی‏ اکسید کربن سرانه‏ ی جهان را دارا است. یعنی حتی بیشتر از میزان چین و امریکا. در حالی‏که کره ‏ی جنوبی یکی از موفق‏ترین کشورهای جهان در زمینه‏ ی حفاظت از محیط زیست و هم‏چنین کاهش تولید گازهای گل‏خانه‏ ای در جهان به‏ حساب می‏آید.
معترضین به این انتخاب، یادآوری می‏کنند که در سال‏های آینده وضعیت قطر وخیم‏تر هم خواهد شد. خصوصاً که قرار است جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ در تابستان در این کشور برگزار شود؛ زمانی که دمای متوسط هوا نزدیک به ۵۰ درجه‏ ی سانتی‏گراد است و قطر قصد دارد ورزشگاه‏هایی بسازد با تهویه ‏ی مطبوع که خود یکی از آلاینده ‏ترین صنایع جهان به حساب می‏ آیند.