خدیجه مقدم برنده نخستین جایزه حقوق بشر بوخوم: زندانیان عادی سخنگویی ندارند

نوشته : دلبر توکلی

روز یکشنبه ۱۸ دسامبر شهرداری شهر بوخوم در آلمان، نخستین جایزه حقوق بشر این شهر را در مراسمی به "خدیجه مقدم" اهدا کرد. این جایزه به دلیل فعالیت های طولانی خدیجه مقدم در زمینه محیط زیست و جنبش زنان و نقش فعال او در بنیان گذاری کمپین یک میلیون امضا، مادران صلح و مادران پارک لاله به او تقدیم شد.

سازمان عفو بین الملل و کانون ایران آزاد، با حمایت شهرداری شهر بوخوم، این مراسم را که با موسیقی و سخنرانی همراه بود، به مناسبت روزجهانی حقوق بشر و پنجاهمین سالگرد تاسیس سازمان عفو بین الملل، برگزار کردند. شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل مهمان افتخاری این مراسم بود.

در این مراسم "ولفگانگ گرنز"، دبیرکل سازمان عفو بین الملل به مناسبت پنجاه سالگی این سازمان سخن گفت. او در سخنانش به بهار عربی پرداخت و سپس آن را با جنبش پس از انتخابات در ایران مربوط کرد

 شیرین عبادی از وضعیت حقوق بشر در ایران گفت و بر نقش دولت های خارجی در ارتقای آن تاکید کرد. او راه حل تحریم های اقتصادی و جنگ را به زیان حقوق بشر و مردم ایران دانست و برنامه انرژی اتمی ایران را تهدیدی جهانی شمرد.

برنده جایزه حقوق بشر بوخوم در گفت و گو با خبرنگار بخش فارسی رادیو فرانسه هدف خود از دریافت این جایزه را، پیدا کردن فرصتی برای رساندن صدای مادران و زنان ایران به گوش مسئولان ایرانی و جهانیان عنوان کرد و گفت :«در واقع این جایزه بهانه ای است برای این که راحت تر حرف بزنم. در ایران پیش از انجام هر فعالیتی به این باید فکر کنیم که خود را برای دریافت احضاریه بازجویی و زندان آماده کنیم، با این که همه فعالیت های ما قانونی است .»

او در ادامه گفت : «این جایزه متعلق به همه زنان ایرانی است چرا که هیچ وقت به تنهایی کاری را انجام نداده ام و همه با هم کار کردیم. همیشه کارهای من، تیمی و جمعی بوده است و مادران در حوزه های مختلف همیشه طرفدار حقوق بشر و صلح بوده اند.»

خدیجه مقدم با اشاره به نقش مهم مادران در قبل و بعد از انقلاب خاطر نشان کرد:« بیاد دارم که مادران همیشه فرزندان خود را درروزهای ملاقات، لباس آراسته می پوشاندند تا زندانی با دیدن آنها شاد شود و نشکند و با خیال راحت آنجا باشد و خودشان هم زندگی را خوب اداره می کردند و دادخواهی می کردند و به دنبال پرونده زندانی شان می رفتند.»

این فعال جنبش زنان، محیط زیست وصلح در ادامه گفت: «بعد از انقلاب تعدادی از همان زندانیانی که در دوران شاه، حبس ابد داشتند و آزاد شده بودند دوباره دستگیر شدند و بیرحمانه آنان را کشتند. خیلی از آنها از انقلاب دفاع کردند و برای دموکراسی هزینه کرده بودند.
می دانید که در دهه ٦٠ چه تعداد زیادی از این فرزندان را اعدام کردند! حتا از سال ٦٧ اعدام های گروهی و گورهای دست جمعی بجا مانده است. اینها نقاط سیاه این حکومت جمهوری اسلامی است که برای پیشگیری ازتکرارآن نباید این اتفاقات به فراموشی برود.»

او در پاسخ به این پرسش که آیا گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل "احمد شهید" از موارد نقض حقوق بشر در ایران می تواند جلوی ماشین سرکوب جمهوری اسلامی را بگیرد گفت: « من فکر می کنم چه پاسخ داشته باشیم و چه نداشته باشیم، ما باید پیگیری های مان را انجام دهیم و خانواده ها باید دادخواهی هایشان را انجام دهند و به هر حال باید به روش خود ادامه دهیم.

البته تا به حال ندیدم که ذره ای در دولت احمدی نژاد و حکومت تاثیری بگذارد، بخصوص در مورد حوادث اخیر این اتفاق نیافتاده است. اما من هم با آقای احمد شهید دیدارداشتم و تمام در خواست من رسیدگی به وضعیت زندانیان عادی بخصوص زنان بود. بخاطر این که آنها سخنگویی ندارند، به هر حال در مورد آنها هم حقوق متهم و زندانی و شهروندی نقض می شود و این فقط زندانیان سیاسی عقیدتی و سیاسی نیستند که حقوق شان نقض می شود.»

خدیجه مقدم همچنین معتقد است برای کاستن از سرعت ماشین سرکوب در ایران، کشورهای اروپایی ، روسیه و چین قرار دادهایی که منجر به تهیه ابزار سرکوب و کنترل مردم در ایران می شود را ملغی کنند.
او در ادامه گفت: «جمهوری اسلامی قرار دادهای زیادی برای خرید وسایل شکنجه و راه های کنترل مردم با اروپا روسیه و چین دارد که خیلی از این قرار دادها به ضرر مردم است و برا ی کنترل و دستگیری و بازداشت مردم هست و جامعه جهانی می تواند به دولت خود فشار بیاورد که این قرار دادهای ننگین را با ایران نبندد.

تحریم اقتصادی و جنگ راه حل درستی نیست تحریم به ضرر مردم ایران است و جنگ بدترین راه حل است. دموکراسی باید بدست خود مردم ایران در ایران برقرار شود. اما راه های دیپلماسی وجود دارد که جامعه جهانی به جمهوری اسلامی فشاربیاورد، بخصوص در مورد قرار دادها یی که با ایران منعقد می شود.»

خدیجه مقدم جایزه خود را به همه مادران و به ویژه به "مادر بهکیش" که پنج فرزند و دامادش در دهه شصت در جمهوری اسلامی اعدام شدند، تقدیم کرد.